چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی و آزمون مدل ساختاری پیش‌بینی‌کننده قصد رفتاری دانشجویان برای استفاده از فناوری هوش مصنوعی بر اساس عوامل کلیدی پذیرش هوش مصنوعی شامل سودمندی ادراک‌شده، سهولت استفاده ادراک‌شده، نفوذ اجتماعی، نگرش و لذت انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه صنعتی شاهرود است که تعداد آن‌ها حدود 6000 نفر برآورد شد. با استفاده از فرمول کوکران برای جوامع محدود، حجم نمونه مورد نیاز 240 نفر تعیین گردید. روش نمونه‌گیری در این پژوهش، تصادفی خوشه‌ای بود؛ به این صورت که دانشکده‌ها به‌عنوان خوشه در نظر گرفته شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد و بر اساس طیف پنج‌گزینه‌ای لیکرت گردآوری شدند. روایی ابزار اندازه‌گیری از طریق بارهای عاملی و شاخص‌های روایی همگرا، از جمله مقادیر AVE بالاتر از 0.50، تأیید شد. پایایی پرسشنامه نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی بالاتر از حد قابل قبول 0.70 مورد تأیید قرار گرفت. ضریب آلفای کرونباخ کل پرسشنامه برابر با 0.821 به دست آمد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و SMARTPLS و از طریق روش مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد که هر پنج عامل کلیدی پذیرش هوش مصنوعی، اثر مثبت و معناداری بر قصد رفتاری دانشجویان برای استفاده از فناوری هوش مصنوعی دارند. در میان این عوامل، نگرش بیشترین اثر را بر قصد رفتاری داشته و پس از آن، لذت، سهولت استفاده ادراک‌شده، سودمندی ادراک‌شده و نفوذ اجتماعی قرار گرفته‌اند. به‌طور مشخص، نتایج نشان داد که سودمندی ادراک‌شده، سهولت استفاده ادراک‌شده، نفوذ اجتماعی، نگرش و لذت موجب افزایش معنادار قصد رفتاری دانشجویان برای استفاده از فناوری هوش مصنوعی می‌شوند. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که قصد استفاده دانشجویان از هوش مصنوعی تنها تحت تأثیر عوامل کارکردی و فناورانه مانند سودمندی و سهولت استفاده نیست، بلکه عوامل روان‌شناختی و تجربه‌محور، به‌ویژه نگرش و لذت، نیز نقش مهمی در شکل‌گیری این قصد رفتاری دارند. این نتایج بر ضرورت طراحی ابزارهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی به‌صورت مفید، کاربرپسند و جذاب در محیط آموزش عالی تأکید دارد.