چکیده: تبخیر از مخازن روباز یکی از عوامل اصلی اتلاف منابع آب، به‌ ویژه در مناطق خشک و نیمه‌خشک به شمار می‌رود. در این پژوهش، عملکرد پوشش‌های شناور چندقسمتی پلی‌استایرن و تأثیر هندسه‌ی‌ المان‌ها و طول محیط باز بین آن‌ها بر نرخ تبخیر سطحی آب به‌ صورت آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور، پوشش‌های شناور با چهار هندسه‌ی بازشوی هم ‌شکل شامل دایره‌ای، مثلثی، لوزی و مستطیلی برای پوشاندن حوضچه‌ای با سطح 14/1 متر مربع و عمق 5/0متر طراحی و آزمایش شدند، به طوری که مساحت بازشدگی‌ها یکسان (415/0 متر مربع) و طول محیط آن‌ها متفاوت بود. نتایج آزمایشگاهی نشان داد که پوشش‌های شناور چندقسمتی تبخیر سطحی آب را به ‌طور قابل توجهی کاهش می‌دهند، اما کارایی آن‌ها به ‌شدت تحت تأثیر هندسه قطعات و حجم محیطی باز بین آن‌ها قرار دارد. بیشترین کاهش تبخیر مربوط به پوشش‌های دایره‌ای با بازه‌ی 48 تا 75 درصد بود، در حالی که پوشش‌های لوزی، مثلثی و مستطیلی به ‌ترتیب کاهش تبخیر در بازه‌های 36 تا 71 درصد، 46 تا 73 درصد و 33 تا 69 درصد را نشان دادند. نتایج حاکی از آن است که افزایش حجم محیطی باز بین قطعات و افزایش سرعت باد، با کاهش ضخامت لایه مرزی هوا و افزایش انتقال حرارت و جرم، منجر به کاهش راندمان سرکوب تبخیر می‌شود. همچنین جریان‌های سطحی آب با کاهش دمای سطح، نقش مؤثری در محدود سازی تبخیر ایفا کردند. در ادامه، یک مدل تجربی غیرخطی برای پیش‌بینی شار حرارت نهان تبخیر بر پایه تابش خالص توسعه داده شد که اعتبارسنجی آن با داده‌های آزمایشگاهی و میدانی نشان‌دهنده‌ی تطابق مناسب و دقت قابل قبول مدل با مقادیر مشاهده‌ شده بود. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که انتخاب بهینه‌ی هندسه‌ی پوشش‌های شناور چندقسمتی می‌تواند به ‌عنوان راهکاری مؤثر و کم‌ هزینه برای کاهش تبخیر از مخازن روباز آب مورد استفاده قرار گیرد.