چکیده: تدریس زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی می‌تواند فشارهای عاطفی قابل‌توجهی بر مدرسان وارد کند. بااین‌حال، درباره هیجانات مرتبط با فرسودگی شغلی مدرسان زبان انگلیسی در عراق، به‌ویژه هیجانات مرتبط با خستگی و ناامیدی، اطلاعات محدودی وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان خستگی و ناامیدی در میان مدرسان زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی در دانشگاه بغداد انجام شد. همچنین، این پژوهش به بررسی تفاوت‌های موجود در میزان خستگی و ناامیدی بر اساس جنسیت، سابقه تدریس و محل کار پرداخت. پژوهش با استفاده از یک طرح چندروشی تفسیری متوالی انجام گرفت که شامل پرسشنامه احساسات معلمان (TEQ) و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. در بخش کمی، ۳۰ مدرس شامل ۱۵ مدرس مرد و ۱۵ مدرس زن شرکت کردند، درحالی‌که در بخش کیفی، نمونه‌ای متشکل از ۱۰ مدرس برای شرکت در مصاحبه‌ها در نظر گرفته شد. نتایج بخش کمی نشان داد که میانگین میزان خستگی در کل گروه مورد مطالعه بالا، درحالی‌که میزان ناامیدی متوسط بود. همچنین، مدرسان زن و زنان دارای سابقه تدریس بیشتر، در مقایسه با مدرسان مرد و مدرسان کم‌سابقه‌تر، سطوح بالاتری از خستگی و ناامیدی را گزارش کردند. داده‌های کیفی نیز اطلاعات ارزشمندی درباره عوامل زمینه‌ای مؤثر بر خستگی و ناامیدی ارائه دادند. این پژوهش با تکیه بر نظریه شناختی ـ اجتماعی مسیر شغلی (SCCT)، بر اهمیت توجه به بهزیستی مدرسان و ضرورت ارائه حمایت‌های حرفه‌ای و برنامه‌های مداخله‌ای برای ارتقای سلامت و رفاه مدرسان زبان انگلیسی در بافت آموزشی عراق تأکید می‌کند.