چکیده: ادغام سریع فناوری‌های دیجیتال در بافت‌های آموزشی، آموزش زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) را به‌ویژه پس از همه‌گیری کووید-۱۹ به‌طور بنیادین متحول ساخته است. این تحول، اهمیت حیاتی شایستگی دیجیتال معلمان و اعتماد به نفس آن‌ها در پیمایش محیط‌های آموزش مجازی را برجسته ساخته است. با این حال، رابطه‌ی بین شایستگی دیجیتال و خودکارآمدی تدریس مجازی در بافت‌های EFL هنوز به‌ویژه در بافت‌های در حال توسعه مانند عراق کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. پژوهش حاضر به بررسی این موضوع پرداخته است که آیا شایستگی دیجیتال معلمان EFL به‌طور معناداری خودکارآمدی تدریس مجازی آن‌ها را پیش‌بینی می‌کند و آیا سابقه‌ی تدریس این رابطه را در بافت EFL عراق تعدیل می‌کند. روش پژوهش، کمی و از نوع پیمایشی مقطعی با مؤلفه‌ی همبستگی و تعدیلی بود. داده‌ها از یک نمونه‌ی تصادفی طبقه‌ای شامل ۱۶۰ معلم دانشگاهی عراقی رشته‌ی آموزش زبان انگلیسی با استفاده از دو ابزار معتبر شامل ابزار سنجش شایستگی دیجیتال معلمان (DigCompEdu Check-In؛ تئو و همکاران، ۲۰۲۱) و مقیاس خودکارآمدی تدریس مجازی (OTSES؛ گودموندسدوتیر و هاتلویک، ۲۰۲۲) جمع‌آوری شد. شش فرضیه‌ی صفر با استفاده از تحلیل رگرسیون چندگانه و تحلیل تعدیلی با به‌کارگیری Macro PROCESS برای نرم‌افزار SPSS (هیز، ۲۰۱۸) آزمون شدند. یافته‌ها نشان داد که معلمان عراقی EFL دارای سطوح متوسطی از شایستگی دیجیتال (M = ۳.۳۴) و خودکارآمدی تدریس مجازی (M = ۳.۴۲) هستند. شایستگی دیجیتال به‌طور معناداری خودکارآمدی تدریس مجازی را پیش‌بینی کرد و ۴۲٪ از واریانس را تبیین نمود (R² = .۴۲، p < .۰۰۱). بُعد آموزش و یادگیری (β = .۳۸) قوی‌ترین پیش‌بین‌کننده بود و پس از آن منابع دیجیتال (β = .۲۵) و ارزشیابی (β = .۲۰) قرار داشتند. سابقه‌ی تدریس رابطه را به‌طور معناداری تعدیل کرد (B = -۰.۱۸، p = .۰۱۵)، به‌گونه‌ای که شایستگی دیجیتال برای معلمان تازه‌کار مهم‌تر از معلمان با تجربه بود. برای معلمان تازه‌کار، منابع دیجیتال (β = .۳۵) قوی‌ترین پیش‌بین‌کننده بود؛ در حالی که برای معلمان با تجربه، ارزشیابی (β = .۳۰) قوی‌ترین پیش‌بین‌کننده بود. این یافته‌ها با نظریه‌ی شناختی-اجتماعی بندورا (۱۹۹۷) و چارچوب دانش محتوای آموزشی فناورانه (TPACK؛ میشرا و کولر، ۲۰۰۶) همسو هستند. این مطالعه به درک نظری شایستگی دیجیتال و خودکارآمدی در بافت‌های EFL کمک می‌کند و راهنمایی عملی برای توسعه‌ی حرفه‌ای در عراق ارائه می‌دهد. پیامدهایی برای مربیان معلمان، مدیران دانشگاهی و سیاست‌گذاران مورد بحث قرار گرفته و پیشنهادهایی برای پژوهش‌های آتی ارائه شده است.