چکیده: یکپارچگی یا پیوستگی در زمان افعال، نقشی اساسی در حفظ انسجام متون دانشگاهی ایفا می‌کند و ازاین‌رو، دانشجویان عراقی زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی در مدیریت تغییرات زمانی در متن، به‌ویژه در متون روایی، با دشواری مواجه هستند. این اشتباهات عمدتاً ناشی از تفاوت‌های ساختاری میان زبان عربی و انگلیسی و نیز فقدان مواجهه با زبان انگلیسی واقعی در محیط‌های غیرکلاسی است که وضوح و دقت نگارش دانشجویان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. هدف پژوهش حاضر بررسی رایج‌ترین خطاهای جابه‌جایی زمان افعال در نوشتار روایی زبان‌آموزان عراقی مقطع کارشناسی و نیز واکاوی تأثیر الگوی زمان و نمود در زبان عربی بر رشد زبان میانی (بینابینی) آن‌هاست. این آزمایش به‌طور مشخص به دنبال دسته‌بندی انواع خطاهای جابه‌جایی زمان افعال و بررسی عوامل زبانی و شناختی مؤثر در تداوم این خطاهاست. برای این منظور، از یک طرح آزمایشی ترکیبی (کمی-کیفی) کنترل‌شده استفاده شد. نمونه‌ای متشکل از ۳۰ دانشجوی کارشناسی عراقی با سطح زبانی متوسط، متون روایی را در شرایط استاندارد نوشتند. نوشته‌های آن‌ها از نظر فراوانی و انواع خطاهای جابه‌جایی زمانی بررسی شد و هم‌زمان مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ای برای آگاهی از درک زبان‌آموزان از قواعد زمانی و الگوهای نگارشی آن‌ها انجام گرفت. نتایج نشان داد که رایج‌ترین خطا، جابه‌جایی غیرضروری میان زمان گذشته و حال بوده که عمدتاً به ساختار زبان عربی و دانش ناقص از قواعد انگلیسی بازمی‌گردد. یافته‌های این پژوهش بر ضرورت به‌کارگیری روش‌های مداخله‌ای آموزشی خاص با تأکید بر حفظ پیوستگی زمانی در متون بلند تأکید دارد. این مطالعه هم به مدل نظری زبان میانی و هم به بهبود عملی آموزش زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی کمک می‌کند.