چکیده: با گسترش فزاینده شهرنشینی و افزایش جمعیت جهانی، چالش‌های زیست‌محیطی مانند ناامنی غذایی، کمبود آب، آلودگی هوا و کاهش فضاهای سبز شهری، بیش از پیش نمایان شده است. این مسائل، ضرورت اتخاذ رویکردهای نوین مانند کشاورزی شهری را به عنوان راهکاری پایدار برای تولید محلی مواد غذایی و ارتقای کیفیت زندگی شهری برجسته می‌سازد. پژوهش حاضر، با تمرکز بر قابلیت‌های معماری مدولار، به بررسی چگونگی بهره‌گیری از اصول مدولار برای خلق سازه‌های انعطاف‌پذیر و کارآمد در بستر شهرها می‌پردازد، تا اثرات مخرب زیست‌محیطی را به حداقل برساند و پایداری را تقویت کند؛ به ویژه با ارائه پاسخی معماری برای گسترش کشاورزی شهری در زمین‌های محدود.روش‌شناسی این تحقیق، بر پایه مرور دامنه‌ای (Scoping Review) مبتنی بر پروتکل JBI 2020 استوار است و از ابزارهایی چون نمودار PRISMA-ScR برای غربال منابع، تحلیل SWOT برای گزینش روش‌های کشت، و علم‌سنجی با نرم‌افزار VOSviewer بر داده‌های پایگاه Scopus (۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ برای منابع انگلیسی) و منابع فارسی (۱۳۹۸ تا ۱۴۰۴) بهره می‌برد. این رویکرد ترکیبی-توصیفی، همراه با طراحی سه‌بعدی مدول‌ها بر اساس روش VMC (با ابعاد ۱۰×۲٫۵ متر)، روابط میان کلیدواژه‌ها را کاوش و یافته‌های عملی را استخراج کرده است.یافته‌ها حاکی از آن است که معماری مدولار، با ارائه مدول‌های پیش‌ساخته، قابل گسترش و بازیافت‌پذیر از جنس فلزی پیچ و مهره، امکان ایجاد فرم‌های متنوع برای کشت عمودی و افقی در فضاهای محدود شهری را فراهم می‌آورد. این طراحی، ضمن تسهیل حمل و نقل و چیدمان، مقیاس‌پذیری، استفاده بهینه از فضا، نور و تهویه مناسب، و عملکرد شفاف را تضمین می‌کند و گامی مؤثر در جهت تقویت امنیت غذایی، تاب‌آوری شهری و پایداری زیست‌محیطی برمی‌دارد. این پژوهش را به نوآوری برجسته‌ای در هم‌آمیزی معماری مدولار و کشاورزی شهری تبدیل می‌کند، که می‌تواند الگویی برای شهرهای آینده‌نگرانه باشد.