چکیده: ایران دارای سابقه ای غنی در معماری و شعر است. مماری سنتی ایران با طرح ها و عناصر خاص خود در جهان مشهور است. از طرفی اشعار پارسی نیز دارای شهرتی جهانی هستند و شاعرانی چون مولانا، حافظ، سعدی و... در سطح جهانی شناخته‌شده هستند. با گذشت زمان، معماری سنتی ایران و هم‌چنین اشعار پارسی در حال فراموشی هستند و کم‌تر به آن ها پرداخته می شود. در میان شاعران ایرانی، مولانا که در غرب به رومی شناخته می شود، از اهمیت خاصی برای هنر و ادب این سرزمین برخوردار است. هدف این پژوهش، ایجاد پلی میان اشعار مولانا و معماری است. مولانا از عناصر معماری و مکان های مصنوع برای رساندن مقصود خود در اشعارش بهره برده‌است. هم‌چنین او شاعری توانا در به کار بردن تمثیل است. در پژوهش حاضر، اشعار مولانا به پنج دسته شامل: داستان تمثیلی، عناصر معمارانه، عناصر مرتبط با معماری، کاربری های معمارانه و مفاهیم و تصویرسازی های معمارانه تقسیم شده و در هر دسته، اشعار مولانا تحلیل شده و اشعاری نیز که تمثیل آن ها مشهود بوده، ذکر شده‌است. طبق بررسی پژوهشگر، مولانا در اشعار خود، از معماری و فضاهای معمارانه فراوان بهره برده‌است. در برخی حکایات او، یک بنا یا سازه ی خاص، نقشی اساسی ایفا می کند، در برخی اشعار، عناصر معماری به عنوان تمثیلی مشخص آمده اند و در برخی، فضایی توصیف شده‌است. با توجه به این پژوهش، مولانا به معماری و فضاهای ایجا شده به وسیله ی آن، بسیار توجه داشته و از کاربرد عناصری چون ایوان، رواق، طاق و... کاملاً آگاه بوده‌است و آن ها را در رساندن مقصود و فضای عارفانه ی اشعارش به کار گرفته است. هم‌چنین او فضاهایی را توصیف کرده که به ایجاد حال معنوی در او کمک کرده اند و می توان از آن ها در طراحی بهره برد. این پژوهش از آن جهت در بکارگیری معماری و شعر و حیات آن ها موثر است، که در آن شاهد عناصر معماری سنتی ایرانی مورد استفاده در آن زمان هستیم که خود، یادآوری برای استفاده ی مجدد از آن ها است. از طرفی، توجه از زاویه ی معمارانه به شعر پارسی، سبب می شود که معماران، این بار از زاویه ی متفاوتی آثار ادبی را مطالعه کنند. هم چنین بررسی قابلیت های متفاوت این موضوع و ایجا سبکی برخواسته از آن، ابتدا نیازمند بررسی اشعار از منظر معماری است که در این رساله، محقق شده است.