چکیده: هدف: هدف اصلی این پژوهش، شناسایی و اولویت‌بندی نظام‌مند شایستگی‌های کلیدی کارکنان آینده برای مواجهه با تحول دیجیتال در نظام آموزش عالی است. روش‌شناسی: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، یک مطالعه ترکیبی (کیفی-کمی) است. در گام نخست، ۲۵ شایستگی کلیدی از مرور ادبیات موضوع استخراج گردید. سپس به‌منظور وزن‌دهی به این شایستگی‌ها از تکنیک «معیار پایه» (BCM) و برای اولویت‌بندی و تحلیل شکاف بر اساس درجه فرصت از دست رفته، از تکنیک نوین «تحلیل فرصت از دست رفته بر مبنای فاصله در فضای قطبی» (OPLO-POCOD) استفاده شد. جامعه خبرگان شامل متخصصان مدیریت آموزشی و فناوری اطلاعات بود و مورد مطالعه پژوهش، ۹ مؤسسه آموزش عالی در کشور عراق را در بر گرفت. یافته‌ها: نتایج تکنیک BCM نشان داد که «شایستگی دیجیتال پایه (مهارت‌های ICT)» (۰.۰۸۱۶)، «تفکر انتقادی و حل مسئله» (۰.۰۷۴۲) و «خلاقیت و نوآوری» (۰.۰۷۰۳) بالاترین وزن و اهمیت را از دیدگاه خبرگان دارند. از سوی دیگر، تحلیل OPLO-POCOD آشکار ساخت که کمترین درجه فرصت از دست رفته (DOL) مربوط به «آشنایی با هوش مصنوعی و اتوماسیون» (۰.۰۰۴۸) است، در حالی که بیشترین شکاف (بالاترین DOL) به ترتیب مربوط به «تفکر انتقادی و حل مسئله» (۰.۰۷۸۸) و «شایستگی دیجیتال پایه» (۰.۰۴۳۵) می‌باشد. همچنین، ارزیابی عملکرد مؤسسات نشان داد که مؤسسه‌های ۹ و ۲ بهترین وضعیت را در پرورش شایستگی‌های کارکنان خود داشته‌اند. نتیجه‌گیری: نظام آموزش عالی برای موفقیت در عصر تحول دیجیتال نیازمند بازنگری بنیادین در برنامه‌های توانمندسازی است. اولویت نخست، سرمایه‌گذاری هدفمند بر شایستگی‌های «بحرانی با قابلیت بهبود سریع» (مانند خلاقیت، ارتباطات مؤثر و خودمدیریتی) است. در مقابل، شایستگی‌هایی مانند تفکر انتقادی و مهارت‌های دیجیتال پایه، نیازمند برنامه‌ریزی استراتژیک بلندمدت و توسعه زیرساخت‌ها هستند.