چکیده: صنعت جهانی مد، به دلیل پیامدهای زیست‌محیطی و اجتماعی گسترده، با فشار فزاینده‌ای برای حرکت به سوی پایداری روبرو است. همه‌گیری کووید-۱۹ با آشکار ساختن آسیب‌پذیری‌های زنجیره‌های تأمین جهانی، این ضرورت را دوچندان کرد. این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل ساختاری پیشران‌های پایداری زنجیره تأمین مد در شرایط بحرانی، به دنبال گشودن «جعبه سیاه» روابط پیچیده و سلسله‌مراتبی میان این عوامل است تا نقشه راهی برای مدیران و سیاست‌گذاران جهت طراحی راهبردهای تاب‌آورتر فراهم آورد. جامعه آماری این پژوهش شامل خبرگان دانشگاهی و مدیران ارشد صنعت مد و پوشاک ایران است. داده‌ها از طریق قضاوت‌های تخصصی این پانل و با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته جمع‌آوری گردید. اهمیت این مطالعه در ارائه یک مدل یکپارچه برای درک دینامیک‌های حاکم بر پایداری در شرایط بحران نهفته است؛ موضوعی که در مطالعات پیشین که عمدتاً به فهرست کردن عوامل اکتفا کرده‌اند، مغفول مانده بود و تحلیل آن برای افزایش تاب‌آوری صنعت در برابر اختلالات آینده ضروری است. این تحقیق از یک روش ترکیبی سه‌مرحله‌ای بهره می‌برد. ابتدا، با استفاده از روش دلفی فازی، ۳۹ پیشران کلیدی از میان فهرست اولیه استخراج‌شده از ادبیات، غربالگری و نهایی شدند. سپس، با به‌کارگیری مدلسازی ساختاری تفسیری(ISM) ، یک مدل سلسله‌مراتبی شش‌سطحی از روابط علی میان این پیشران‌ها توسعه یافت. نتایج نشان داد که پیشران‌هایی مانند «تعهد مدیریت ارشد» و «وجود سیاست‌گذاری صریح» در بنیادین‌ترین سطح (سطح ششم) قرار دارند و به عنوان پیش‌نیاز سایر عوامل عمل می‌کنند. در نهایت، تحلیل میک‌مک (MICMAC) تأیید کرد که سیستم به شدت درهم‌تنیده است و پیشران‌های بنیادین شناسایی‌شده، بیشترین قدرت نفوذ را در کل سیستم دارند. نتیجه‌گیری اصلی این است که دستیابی به پایداری یک فرآیند از بالا به پایین است که از تعهدات راهبردی و حاکمیتی نشأت می‌گیرد. این مدل به عنوان یک ابزار تشخیصی و راهبردی در صنعت کاربرد دارد و به مدیران کمک می‌کند تا با تمرکز بر اهرم‌های کلیدی، منابع خود را به طور مؤثر تخصیص داده و تأثیرگذاری راهبردهای پایداری خود را به حداکثر برسانند.