چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر دلبستگی مربی–ورزشکار بر عملکرد ورزشکاران با نقش میانجی رفاه ذهنی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی– همبستگی و از نوع مقطعی است. جامعه آماری پژوهش را تمامی ورزشکاران رشته های تیمی استان خراسان رضوی تشکیل دادند که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس و بر اساس معیار تعیین حجم نمونه کلاین، 184 نفر به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. داده‌های پژوهش با استفاده از پرسش‌نامه دلبستگی مربی–ورزشکار دیویس و جووت (2013)، پرسش‌نامه عملکرد ورزشکاران چاربونیو و همکاران (2001) و پرسش‌نامه رفاه ذهنی سازمان جهانی بهداشت (استیکیوئر، 1998) گردآوری شد. روایی صوری و محتوایی ابزارها با نظر متخصصان تأیید گردید و پایایی آن‌ها نیز با استفاده از شاخص‌های آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد تأیید قرار گرفت. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از نرم‌افزارهای SPSS 26 و SmartPLS 3 و بر پایه مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که دلبستگی مربی–ورزشکار تأثیر مستقیم، مثبت و معناداری بر عملکرد ورزشکاران دارد. همچنین، دلبستگی مربی–ورزشکار تأثیر مثبت و معناداری بر رفاه ذهنی ورزشکاران داشته و موجب ارتقای سلامت روان، احساس رضایت و بهزیستی آنان می‌شود. نتایج همچنین نشان داد که رفاه ذهنی تأثیر مستقیم و معناداری بر عملکرد ورزشکاران دارد. علاوه بر این، نقش میانجی رفاه ذهنی در رابطه بین دلبستگی مربی–ورزشکار و عملکرد ورزشکاران مورد تأیید قرار گرفت؛ به این معنا که بخشی از اثر دلبستگی مربی–ورزشکار بر عملکرد از طریق ارتقای رفاه ذهنی منتقل می‌شود. در مجموع، نتایج این پژوهش بر اهمیت ایجاد روابط مثبت، حمایتگر و مبتنی بر اعتماد میان مربیان و ورزشکاران تأکید دارد و نشان می‌دهد که تقویت کیفیت این رابطه، علاوه بر ارتقای رفاه ذهنی، می‌تواند به بهبود عملکرد ورزشکاران نیز منجر شود. ازاین‌رو، توجه هم‌زمان به ابعاد روان‌شناختی و کیفیت تعاملات مربی–ورزشکار می‌تواند به‌عنوان یکی از راهبردهای مؤثر در ارتقای عملکرد و موفقیت ورزشی مورد توجه مدیران، مربیان و برنامه‌ریزان حوزه ورزش قرار گیرد.