چکیده: مقدمه و هدف: آسیب‌های غیربرخوردی لیگامان صلیبی قدامی (ACL) از شایع‌ترین و پرهزینه‌ترین آسیب‌های بسکتبال هستند. اگرچه عوامل بیومکانیکی به‌طور گسترده مطالعه شده‌اند، نقش عوامل شناختی-روان‌شناختی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش بررسی ارتباط خستگی ذهنی و خودکنترلی (صفتی و حالتی) با خطر بیومکانیکی آسیب غیربرخوردی ACL در بسکتبالیست‌های عراق بود. روش‌شناسی: این مطالعه توصیفی-همبستگی بر روی ۱۲۰ بسکتبالیست مرد (۱۸-۳۵ سال) از لیگ‌های برتر عراق انجام شد. متغیرهای مستقل شامل خستگی ذهنی، خودکنترلی صفتی (BSCS) و خودکنترلی حالتی (SSCCS) بودند که با پرسشنامه‌های استاندارد سنجش شدند. متغیر وابسته، خطر آسیب، از طریق امتیاز سیستم خطای فرود (LESS) در آزمون پرش عمودی فرود ارزیابی گردید. داده‌ها با ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه (کنترل سن، BMI و بار تمرینی) در SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شدند. یافته‌ها: خستگی ذهنی رابطه مثبت معناداری با LESS داشت (۰/۴۶=r، ۰/۰۰۱>p). خودکنترلی حالتی و صفتی نیز رابطه منفی معناداری نشان دادند. در مدل رگرسیونی، خستگی ذهنی (۰/۲۸=β، ۰/۰۰۲=p) و خودکنترلی حالتی (۰/۲۱-=β، ۰/۰۱۸=p) پیش‌بین‌های معنادار خطر آسیب بودند و ۵/۳۸ درصد واریانس LESS را تبیین کردند. خودکنترلی صفتی و ساعات تمرین هفتگی نیز نقش تعدیل‌کننده داشتند. نتیجه‌گیری: خستگی ذهنی و کاهش خودکنترلی لحظه‌ای، پیش‌بین‌های مستقل و قدرتمند خطر بیومکانیکی آسیب ACL هستند. تلفیق پایش شناختی با غربالگری بیومکانیکی و طراحی مداخلات ترکیبی شناختی-حرکتی، راهکاری نوین و ضروری برای کاهش آسیب در بسکتبال است.