چکیده: زمینه و هدف: بازسازی رباط صلیبی قدامی (ACLR) اگرچه ثبات مکانیکی زانو را بهبود می‌بخشد، اما از توسعه استئوآرتریت پس از تروما (PTOA) جلوگیری نمی‌کند. شواهد نشان می‌دهد عدم تقارن عملکردی بین اندام‌ها می‌تواند عاملی کلیدی در شروع علائم دژنراتیو زودهنگام باشد. با این حال، مطالعات اندکی در جمعیت‌های خاورمیانه‌ای انجام شده است. هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین علائم استئوآرتریت زانو و عدم تقارن عملکردی طی اجرای چهار آزمون لی‌لی در ورزشکاران عراقی پس از بازسازی ACL بود. روش‌کار: این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی (طرح مقطعی-مقایسه‌ای) بود که بر روی ۶۴ ورزشکار عراقی (۱۸-۴۰ سال) با سابقه ۷ تا ۱۲ ماه از جراحی یک‌طرفه ACLR انجام شد. وجود علائم زودهنگام استئوآرتریت بر اساس پرسشنامه KOOS و معیار لویتن تعیین گردید. عدم تقارن عملکردی نیز از طریق محاسبه شاخص تقارن اندامی (LSI) در آزمون‌های پرش تک‌قدم رو به جلو، سه‌گانه، ضربدری و زمانی ۶ متری ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون t مستقل و تحلیل رگرسیون لجستیک دودویی انجام پذیرفت. یافته‌ها: ورزشکاران گروه دارای علائم، به‌طور معنی‌داری LSI پایین‌تری در هر چهار آزمون نشان دادند (۰/۰۰۲ ≥ p، ۰/۸۶ ≤ d ≤ ۱/۰۲). تحلیل رگرسیون لجستیک تک‌متغیره تأیید کرد که هر ۱ واحد درصدی افزایش در LSI، با کاهش ۱۳ تا ۱۶ درصدی شانس بروز علائم استئوآرتریت همراه است (۰/۸۴ ≤ OR ≤ ۰/۸۷، ۰/۰۰۷ ≥ p). این ارتباط حتی پس از کنترل متغیرهای تعدیل‌گر (سن، جنس، سطح فعالیت تگنر، نوع گرافت و زمان پس از جراحی) نیز معنی‌دار باقی ماند. نتیجه‌گیری: آزمون‌های میدانی لی‌لی ابزارهای غربالگری سریع، قابل‌اعتماد و مقرون‌به‌صرفه‌ای برای شناسایی زودهنگام ورزشکاران عراقی در معرض خطر PTOA هستند. گنجاندن پایش منظم LSI و طراحی مداخلات توان‌بخشی هدفمند برای کاهش عدم تقارن اندامی، به‌عنوان یک استراتژی پیشگیری ثانویه مؤثر در سیستم‌های سلامت ورزشی منطقه توصیه می‌شود.