چکیده: هدف از این پژوهش بررسی تأثیر سایش اجتماعی بر بی تفاوتی سازمانی و فرسودگی شغلی کارکنان ادارات ورزش و جوانان عراق بود. روش پژوهش حاضر با توجه به ماهیت توصیفی- همبستگی و از لحاظ زمان مقطعی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کارکنان ادارات ورزش و جوانان عراق بود که از میان آن‌ها، ۱۷۱ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، سه پرسشنامه استاندارد سایش اجتماعی دافی، گانستر و پاگون (2002)، بی تفاوتی سازمانی حسین زاده مبارکه، (1398)و فرسودگی شغلی دبیر، شافلی و بکر (2022) بود. روایی محتوایی پرسشنامه‌ها توسط جمعی از متخصصان مدیریت ورزشی مورد تأیید قرار گرفت و پایایی آن‌ها نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه و تأیید شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم‌افزارهای SPSS و smart pls استفاده گردید. نتایج تحلیل مدل پژوهش نشان داد که سایش اجتماعی تأثیر مثبت و معناداری بر بی‌تفاوتی سازمانی کارکنان دارد. همچنین، یافته‌ها حاکی از آن بود که سایش اجتماعی بر فرسودگی شغلی کارکنان سازمان تربیت بدنی و امور جوانان عراق نیز تأثیر مثبت و معناداری دارد. این نتایج بر اهمیت مدیریت و کاهش سایش اجتماعی در محیط کار تأکید دارد و نشان می‌دهد که بهبود کیفیت روابط بین‌فردی می‌تواند نقش بسزایی در کاهش بی‌تفاوتی سازمانی و پیشگیری از فرسودگی شغلی کارکنان ایفا کند.