چکیده: هدف از این پژوهش بررسی تأثیر کمال‌گرایی بر اعتیاد به کار معلمان تربیت‌بدنی با نقش تعدیلگر بار کاری بود. روش پژوهش حاضر با توجه به ماهیت توصیفی- همبستگی و از لحاظ زمان مقطعی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه معلمان تربیت‌بدنی استان کرکوک (300 نفر) بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد 217 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار تحقیق سه پرسشنامه استاندارد کمال‌گرایی استوبر و ریننت (2008)، پرسشنامه اعتیاد به کار توپر و همکاران (2018) و پرسشنامه عبدالعزیز و همکاران (2022) بود. برای بررسی فرضیات تحقیق از معادلات ساختاری با رویکرد واریانس محور استفاده گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها در پژوهش حاضر از نرم‌افزارهای SPSS23 و Smart-PLS 3.2.8 استفاده شد. نتایج تحقیق نشان داد که کمال‌گرایی تأثیر مستقیم و معناداری بر اعتیاد به کار دارد و در ارتباط بین کمال‌گرایی و اعتیاد به کار، متغیر بار کاری نقش تعدیلگر (منفی) دارد. بر اساس یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که اگرچه کمال‌گرایی به عنوان یک عامل خطر برای توسعه اعتیاد به کار در معلمان تربیت‌بدنی عمل می‌کند، اما بار کاری بالا می‌تواند این رابطه را تضعیف نماید. این امر ممکن است نشان‌دهنده آن باشد که در شرایط بار کاری بسیار سنگین، معلمان کمال‌گرا به دلیل مواجهه با محدودیت‌های منابع و فشار زمانی، ناگزیر به تعدیل استانداردهای ایده‌آل خود شده و از الگوی کاری افراطی فاصله می‌گیرند. این یافته بر لزوم توجه همزمان به عوامل فردی (کمال‌گرایی) و سازمانی (بار کاری) در برنامه‌های پیشگیری از اعتیاد به کار تأکید دارد.