چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هویت تیمی بر پرخاشگری هواداران فوتبال تنیس کشور عراق با نقش میانجی وفاداری انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی - همبستگی و از نظر هدف کاربردی به لحاظ زمان انجام مقطعی است که به شکل میدانی و با استفاده از سه پرسش‌نامه هویت تیمی جیمز و همکاران (۲۰۱۹)، پرسش‌نامه پرخاشگری شو امی و همکاران (2020) و پرسش نامه وفاداری هواداران (کریستالیس و چریسچو،۲۰۱۲) انجام شد. جامعه آماری شامل هواداران رشته فوتبال تنیس در عراق بود و حجم نمونه با توجه به نظر کلاین (2000) 241 نفر برآورد شد، ضمن اینکه نمونه ها با روش در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS و روش تحلیل مسیر (PLS-SEM) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از تجزیه‌وتحلیل نشان داد که بین متغیرهای هویت تیمی و پرخاشگری هواداران فوتبال تنیس تأثیر مستقیم و معناداری(ضریب مسیر=265/0 مقدار تی=234/3 وجود دارد، اثر هویت تیمی بر وفاداری هواداران مثبت و معنادار(ضریب مسیر=488/0 مقدار تی= 656/7) بود؛ وفاداری هواداران بر پرخاشگری هواداران فوتبال تنیس تأثیر مستقیم و معنا دار (ضریب مسیر=050/0- مقدار تی= 682/0)ندارد و هویت تیمی با نقش میانجی وفاداری هواداران بر پرخاشگری هواداران فوتبال تنیس تأثیر غیرمستقیم و معنا دار (ضریب مسیر=024/0- مقدار تی= 647/0)ندارد. یافته‌های پژوهش نشان داد که هویت تیمی به‌طور مستقیم بر پرخاشگری هواداران فوتبال تنیس تأثیر دارد و هرچه تعلق خاطر و همانندسازی هواداران با تیم بیشتر باشد، رفتارهای پرخاشگرانه افزایش می‌یابد. همچنین، هویت تیمی تأثیر مثبت و معناداری بر وفاداری هواداران دارد، اما وفاداری نقش میانجی قابل‌توجهی در کاهش پرخاشگری ایفا نمی‌کند. این نتایج بیانگر آن است که پرخاشگری بیشتر تحت تأثیر عوامل هیجانی و موقعیتی است و مدیریت شرایط هیجانی و محیطی برای کنترل آن اهمیت دارد.