چکیده: هدف این پژوهش بررسی تأثیر جو سازمانی بر عملکرد معلمان تربیت‌بدنی با توجه به نقش میانجی رضایت شغلی بود. پژوهش از نظر روش، توصیفی–پیمایشی و به‌صورت میدانی و مقطعی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه معلمان تربیت‌بدنی شاغل در مدارس استان الانبار در کشور عراق بود. حجم نمونه بر اساس ۲ تا ۱۰ برابر تعداد گویه‌های پرسشنامه تعیین شد و به‌منظور افزایش دقت و جبران عدم پاسخ‌دهی، پرسشنامه‌ها به‌صورت حضوری و آنلاین توزیع گردید. در نهایت، طی یک دوره یک‌ماهه ۱۵۲ پرسشنامه گردآوری و در تحلیل نهایی استفاده شد. روش نمونه‌گیری در دسترس بود. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه جو سازمانی جاو و لیو (2003)، عملکرد شغلی بویل و همکاران (2019) و رضایت شغلی هون و گرونیگز (1999) استفاده شد. روایی ابزارها از طریق روایی صوری، محتوایی، همگرا و واگرا و پایایی آن‌ها با ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تأیید شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل معادلات ساختاری و رویکرد حداقل مربعات جزئی در نرم‌افزارهای اس پی اس-اس و اسمارت پی ال اس انجام گرفت. نتایج نشان داد جو سازمانی تأثیر مثبت و معناداری بر رضایت شغلی و عملکرد معلمان دارد و رضایت شغلی نیز نقش میانجی مثبت و معناداری در رابطه بین جو سازمانی و عملکرد شغلی ایفا می‌کند. به‌طور خلاصه، نتایج پژوهش نشان می‌دهد که تقویت جو سازمانی حمایتگر و نوآور باعث افزایش احساس امنیت، رضایت شغلی و عملکرد معلمان می‌شود. زمانی که سازمان از خلاقیت معلمان حمایت کرده و تعامل دوسویه مؤثری ایجاد می‌کند، انگیزش و تعهد آنان افزایش می‌یابد. بنابراین، مدیران مدارس با بهبود مؤلفه‌های جو سازمانی می‌توانند بهره‌وری و انگیزش معلمان تربیت‌بدنی را ارتقا دهند.