چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر سبک رهبری تحول‌گرا بر رفتار آوای معلمان تربیت بدنی و نقش تعدیل‌گر فرهنگ سازمانی در این رابطه انجام شد. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه معلمان تربیت‌بدنی مدارس استان الانبار عراق در سال 1404 تشکیل می‌دادند که با استفاده از نرم‌افزار G-Power و با در نظر گرفتن خطای 0.05، توان آزمون 0.95 و اندازه اثر 0.1، حجم نمونه 191 نفر تعیین شد و به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب گردیدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه‌های استاندارد رهبری تحول‌گرا (بویل و همکاران، 2019)، فرهنگ سازمانی (هلفرچ و همکاران، 2007) و رفتار آوا (ون‌داین و لیپان، 1998) استفاده شد که روایی صوری و محتوایی آنها توسط متخصصان تأیید و پایایی آنها با ضریب آلفای کرونباخ (برای همه سازه‌ها بالاتر از 0.7) مورد تأیید قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری و رویکرد حداقل مربعات جزئی در نرم‌افزار SmartPLS انجام پذیرفت. یافته‌ها نشان داد که سبک رهبری تحول‌گرا تأثیر مثبت و معناداری بر رفتار آوای معلمان تربیت بدنی دارد (382/0 = β، 12/3 t=). بنابراین فرضیه اول پژوهش تأیید شد. اما، فرهنگ سازمانی نقش تعدیل‌گر معناداری در رابطه بین سبک رهبری تحول‌گرا و رفتار آوا ایفا نکرد (028/0 = β، 655/0 t=) و فرضیه دوم رد شد. در نتیجه می‌توان اظهار داشت که در بافت آموزشی استان الانبار، اقدامات و ویژگی‌های فردی مدیر تحول‌گرا به‌طور مستقیم و مؤثر می‌تواند فضای لازم برای بروز رفتار آوای سازنده در معلمان تربیت بدنی را فراهم نماید، بدون آنکه فرهنگ سازمانی نقش تعدیل‌گری مشخصی در این زمینه داشته باشد. این یافته بر اهمیت اولویت‌دهی به توسعه و آموزش مهارت‌های رهبری تحول‌گرا در مدیران مدارس به عنوان یک راهبرد عملی و اثربخش برای هدایت سرمایه فکری معلمان و ارتقای کیفیت محیط‌های آموزشی تأکید می‌نماید.