چکیده: زمینه و هدف: ورزش زنان، به رغم چالش‌هایی چون تعصب جنسیتی و کمبود منابع، در حال تبدیل شدن به یکی از قدرتمندترین ابزارها برای تغییر نگرش‌های اجتماعی و ایجاد فضایی برابر در جامعه است. در ایران، جایی‎که فرهنگ غالب هنوز برای بسیاری از زنان محدودیت‌هایی به‌وجود می‌آورد، ورزش به یک میدان نبرد تبدیل شده است؛ نبردی برای شکستن نهادهای سنتی و ثابت کردن توانایی‌های زنان در عرصه‌ای که غالباً به‌دست مردان اداره می‌شود. در این مسیر، زنان ورزشکار نه تنها در حال خلق تاریخ هستند، بلکه به‌طور پیوسته مرزهای اجتماعی و فرهنگی را جابه‌جا می‌کنند، لذا پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی نقش ورزش در هویت‎بخشی زنان انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف توسعه‎ای، از نظر جهت‎گیری اکتشافی و از نوع آمیخته (کیفی-کمی است. بخش کیفی به روش نظریه داده بنیاد (گرندد تئوری) و با رویکرد ساخت‎گرایانه (چارمز) و با استفاده از روش تصمیم‎گیری چندمعیاره (دنپ فازی) انجام شد. جامعه آماری در تمام بخش‏‎های پژوهش شامل ورزشکاران سطوح حرفه ای و قهرمانی و مبتدی و مربیان تیم‎های ملی بودند. یافته‎ها: برآیند تحلیل بیش از 500 کد اولیه اصلی ظاهر شده در در این پژوهش 50 کد متمرکز بود که درنهایت به 8 کد اصلی نظری تقلیل پیدا کرد و در نهایت پس از یکپارچه‎سازی داده‎ها مدل نقش ورزش در هویت‎بخشی زنان ترسیم شد. در بخش کمی روابط علی مفاهیم بر اساس اهمیت آن‎ها از دیدگاه پاسخ دهندگان در قالب نقشه روابط شبکه تعیین و الگوی روابط معنادار آن‎ها ترسیم شد. نتیجه گیری: طبق داده های حاصل از پژوهش این عوامل نه‌تنها چالش‌هایی را در مسیر توسعه هویت ورزشی زنان ایجاد می‌کنند، بلکه فرصت‌هایی برای تغییر و بهبود شرایط نیز فراهم می‌آورند. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که ورزش نقشی کلیدی در هویت‌بخشی زنان ایفا می‌کند و با رفع موانع و تقویت عوامل مثبت، می‌توان به ارتقای جایگاه زنان در ورزش و جامعه کمک کرد.