چکیده: کمردرد مزمن یکی از شایع‌ترین اختلالات اسکلتی عضلانی در میان زنان محسوب می‌شود که می‌تواند عملکرد حرکتی، تعادل، کیفیت زندگی و شاخص‌های شناختی را تحت‌تأثیر قرار دهد. باتوجه‌به تمایل روزافزون به بهره‌گیری از روش‌های غیردارویی و کم تهاجم در توان‌بخشی، تمرینات پیلاتس به دلیل ویژگی‌هایی همچون ایمنی، اثربخشی و تقویت عضلات مرکزی تنه، موردتوجه محققان و متخصصان حوزه سلامت قرار گرفته‌اند. براین‌اساس، مطالعه حاضر باهدف بررسی تأثیر هشت هفته تمرینات پیلاتس بر عملکردهای حرکتی و شاخص‌های شناختی در زنان مبتلا به کمردرد مزمن انجام گرفت. این پژوهش از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه کنترل بود. در مجموع، با استفاده از نرم‌افزار G*Power حجم نمونه 40 نفر برآورد شد. تعداد 40 زن مبتلا به کمردرد مزمن به روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه 20 نفری تمرینات پیلاتس و کنترل تقسیم شدند. مداخلات تمرینی به مدت 8 هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 60 دقیقه اجرا شد. متغیرهای موردبررسی شامل شدت درد، دامنه حرکتی، ثبات تنه، کیفیت زندگی، حس عمقی، تعادل ایستا و پویا، هوش، ادراک دیداری، حافظه دیداری و ضخامت فاشیای توراکولومبار بودند که با استفاده از ابزارهای استاندارد شامل مقیاس دیداری درد (VAS)، پروتکل مک گیل، پرسش‌نامه 12SF-، تست نیوکامر، آزمون تعادل، آزمون‌های کیم کاراد، وکسلر و سونوگرافی GE ارزیابی شدند. جهت تحلیل داده‌ها از آزمون شپیرو - ویلک برای بررسی نرمال بودن داده‌ها، آزمون لوین برای بررسی همگنی واریانس‌ها، و آزمون‌های تی مستقل و زوجی برای مقایسه‌های بین‌گروهی و درون‌گروهی استفاده شد. سطح معناداری در تمام آزمون‌ها 05/0p≤ در نظر گرفته شد. بر اساس یافته‌های به‌دست‌آمده می‌توان نتیجه‌گیری کرد که تمرینات پیلاتس با تأکید بر تقویت عضلات مرکزی، بهبود کنترل حرکتی و افزایش انعطاف‌پذیری، نه‌تنها در کاهش شدت درد؛ بلکه در ارتقای شاخص‌های عملکردی و شناختی زنان مبتلا به کمردرد مزمن نقش مؤثری دارند. این نتایج بیانگر آن است که استفاده منظم از تمرینات پیلاتس می‌تواند رویکردی جامع و کم‌خطر برای بهبود کیفیت زندگی این بیماران محسوب شود و به‌عنوان بخشی از پروتکل‌های توان‌بخشی و درمانی توصیه گردد.